Proje Sorumlusu: HammerHead Projede Yer Alanlar: DWG22, HammerHead, ilsirya, Orcuncharted Proje Kaynağı: Hazır Kaynak
Hayatta kalma korkusunun en bilindik isimlerinden olan Silent Hill'in 2001 yılında çıkan ve hayranlarının gözünde "serinin en iyisi" olarak kabul gören Silent Hill 2'nin 2024 yılındaki Remake'i çıktığı günden beri projeleştirmek için radarımızda olan bir oyundu. Ancak gerek oyunda yer alan teknik sıkıntıların giderilmesi, gerekse de bizim diğer işlerden oluşan yoğunluğumuz nedeniyle projeye başlamak için biraz geç kaldık. Ama en nihayetinde o gün geldi çattı.
Diğer birçok video projemizden farklı olarak bu seferki video projemizi kendi oynanış kaydımızdan değil, hazır kaynak kullanarak hazırlayacağız ve oyunun en iyi sonuna uygun şekilde, sadece ara sahneleri barındıracak. Ortalama olarak 20-30 dakikadan oluşan bölümlerde belgeler yer almayacak olsa da bu eksikliği daha sonraki günlerde sitemizden sizlere sunmayı planlıyoruz.
Maske düşmeli! Bu taslağı keşfedenler, şunu bilin: Ben buradayım. Mahzenimin karanlığında bekliyorum. Yakında bana ait olacaksınız. Kölelerimden biri bu belgeyi yazdı. Üç asırdır yaşıyorum ve benim adım; Ezechiel Pregzt veya Eliah Pickford... Kimi arayacağınızı siz seçin.
Korkup saklanmıyorum. Gücüm muazzam. Yedi denize açıldım. Gemim Astarte, tüm kıtalara terör saldı. Korsanlar beni 1620'nin Galli yargıçları gibi yargıladılar... Ama beni yok edemediler ve korsanlar da yok edemezdi. Şimdi, hareketsiz kaldım... Lanet Yankeeler!
Büyücülük, vudu ve Cthulhu kültü... Hepsini bilirim. Taşlara hem hükmettim hem de yakardım. Yalnızca Chthonian, mağaraya musallat olur ve bana direnir; ama saldırmaya cesaret edemez! Kendimi yenilemek için canlı bir vücuda ihtiyacım var. Hartwood'lar benden kaçmayı başardılar. Ama bu kelimeleri okuyan sizler, bana teslim olacaksınız!
Kesik nefesinizi duyuyorum ve korkunuzun kokusunu alıyorum. Ben ölümü yendim. Derceto'yu ben yaptım. Beklemenin ne olduğunu bilirim. Cthulhu bana yardım ediyor. Hizmetkarlarım sizi kurbanlık taşın üzerine yatıracak. Kükremem geceyi parçalayacak. Siz, benim olacaksınız ve ben bir kez daha hükümdar olacağım. Bana gelin.
Belirli İblisler, Semboller ve Ayinler Yazan: Heinrich Cassel
RING YAYINCILIK Çağırma ayini, işlemi gerçekleştirecek kişinin saf olmasını gerektirir. Üstün boyutlarda uyuyanları çağırma işleminin karmaşıklığını daha önceden açıklamıştık.
Şimdi kendimizi, eski tarikatların sayılı ustaları tarafından kullanılan işaretlerden biriyle sınayacağız. Ayrıca bu işaret, kötülüğün hizmetçisinin karşısına çıktığınızda sizi koruma görevi görecek.
Bu işaret, kutsallığı temsil eder. İşaret ve serçe parmağınızı; baş parmağınızın altına doğru katlayın. Orta parmağınız ve yüzük parmağınız ise yukarıya baksın. Söz konusu işaretin Corpus Demonicus içinde saklanan dikkate değer sırlar hakkında bilgisi olan ustalara herhangi bir etkisi yokmuş gibi görünecektir. Bu gibi işaretlerin kullanımı çağrı girişiminde kayda değer bir risk oluşturmadığından eylem anında kullanabilirsiniz.
Birlik Ordusu Yüzbaşısı J.W. Norton'ın Hikâyesi 17 Haziran 1862. Güney çöktü. Louisiana'nın kapıları bize açıldı. Her gün birliklerim için erzak talep etmek zorundayım ve bu çabama bir dizi cesur adam yardım etti. İsyancılar henüz silah bırakmaya hazır değil. Bölge güvenli olmaktan çok uzak. Batıya, daha da batıya giderek, azat edilmiş birçok köleyi sorguladım. Onlardan kıyı bölgelerde yer alan Derceto isimli bir plantasyonun varlığını öğrendim.
Oraya vardığımızda pek içten karşılanmadık. Yalnızca mülkün sahibi olan Pickford dostça davrandı. Adamlarım sığır ve tahıl rezervlerini sayarken ondan neler yapabileceğimi öğrendim. Adam çok sıra dışı biriydi ve olağanüstü kültürlü bir zihne sahipti. Akşam vakti, adamlarıma Derceto çevresine bivak kurmalarını emrettim. Pickford; ikinci komutanım Teğmen Patterson'ı ve beni akşam yemeğine davet etti.
Akşam harikaydı ve ev sahibi çok eğlenceli bir sohbetçiydi. Kahve servisi yapılırken Patterson, adamların kampını incelemeye gitti. Pickford'un bana teklif ettiği puro o kadar buruktu ki başım dönmeye başladı.
Diğer subayların, şeytanlar tarafından tuzağa düşürüldüğü kamp ateşi hikayelerini hatırladım. Zihnim, Pickford'un genişlemiş ve deforme olmuş yüzünün orada beliren kirli ve yoğun bir sisin içinde süzülüyordu. Bana sırıttı.
Patterson'ın dönmesi ile kabustan kurtuldum. Dışarıdan bağırışlar ve ateş sesleri duydum, ardından tabancamı çekecek gücü buldum. Üç el ateş ettim. Pickford yere düştü. Patterson sonra yanan evden çıkmama yardım etti. Dışarıdaki hava dumandan geçilmiyordu. Düzensiz şekilde geri çekilen bir bölük gibiydik. O sırada cehennem ateşinin içine atlayan köleleri gördüm. Pickford'u kurtarmaya çalışıyorlardı.
Londra'da Basıldı Editör: A. Machen 1833 Yeni İngiltere'de yer alan "I..." adlı balıkçı köyünü ilk kez, "G..." ile yaptığım görüşme esnasında duydum. Görünüşe göre orası; olağandışı vakalara uygun bir yermiş. Havası ve birkaç elverişli faktörün de bir araya gelmesi beni, işe koyulma konusunda sabırsızlandırıyordu. İngiliz Müzesi'nden de aldığım bilgilerden sonra, alelacele yola koyuldum.
Özellikle olumlu geri dönüş alan ve birkaç orijinal çizimi bulunan bu mantıklı vukunun detayları için, uzay ve kuyruklu yıldızlar üzerine çalışmalıyım. Bu çizimler, 1834 yılında bilim çevrelerinde büyük merak uyandırmıştı... Birileri bu olayın Halley Kuyruklu Yıldızı ile bir ilgisi olduğundan söz ediyordu.
Editörün Notu: Lord Boleskine'in anıları burada sona eriyor. Yeni İngiltere'ye yaptığı ziyaret sırasında, Demans rahatsızlığından dolayı, Aziz Andrew Hastahanesi'nde hayatını kaybetmeseydi kim bilir daha ne büyük katkıları olacaktı?
De Bibliotheca Bazı metinlerdeki tercümesiyle Fiilin Gücü Üzerine Düşünceler
Archaos Yayıncılık *******
1919 Stafford Çeviri, bu tür yasaklı metinlerdeki büyüyü etkisiz yapmaz. Kötü niyetli enerjiyi azaltmaz. Büyü, yüksek sesle ve net bir şekilde, belirli dil veya az bilinen lehçelerde yapılmalı...
"M'ghlafg fthang..."
Okuyucularımın anlayacağı üzere, önümdeki bu metinden alıntı yapmaya devam etmem ahmaklık olur. Bunun bütününü yüksek sesle söylemek, kesinlikle büyük ve kötü güçlerin uyanmasına sebep olacaktır.
Daha da ileri gidersek; sadece bazı teknik terimlerden bahsetmek, belirli uygulamaları açıklamak bile başlı başına tehlikeli bir egzersiz olur. Hasta ruhlu okuyucular kolaylıkla, kötü ruhların saldırısına uğrayıp, ele geçirilebilirler.
Şeytan çıkarmak için tedbir amaçlı olarak Zempf'in "Urbain Grandier ve Loudun" ve Reverend Richard Price'in raporlarının çalışılmasını tavsiye ederim.
***
Buraya yazdığım bilgiler nedeniyle, El Azif'in korkutucu çalışması "Necronomicon" üzerinde araştırma yapmama izin veren İngiliz Müzesi kütüphanelerine teşekkür etmeliyiz.
Kitap yakan sorgulayıcı insanlara karşın; bu çalışmanın kopyaları, İngiliz Müzesi'nde ve Arkham'da bulunan Miskatonic Üniversitesi'nde mühürlü olarak tutulmaktadır.
Von Junzt'un "Vonunaussprechlichen" ve Ludwig Prinn'ın iğrenç "De Vermis Mysteriis" kitapları, düşüncesiz okuyucular tarafından kötülük yayabilecek diğer kitaplara örnek olarak gösterilebilir. Yaşanan uğursuz ölümler, bu gizemleri araştırmayı cezbedici bulanlara ders olsun.
Lumina Kitapçılık Kurban ritüelleri, dinsel tarikatlar için önemli bir yere sahiptir. Tanrıları, adak sunarak yatıştırmak birçok dinin ortak noktasıdır. Eski Ahit'te de bu konuda çeşitli örnekler verilmiştir.
İlkel çok tanrılı inançlarda, grup uyumu içinde yapılan kurban ritüelleri, inanç sisteminde tanrının onayını almanın doğal halidir.
Sosyal ve dini topluluk üyeleri bir araya gelerek, arınma ve telafi eyleminde bulunurlar.
Bu durumu; rahibin, grup inancı için tanrıya insan adak sunması (Manzetti'nin "Taş Tarikatı" gibi) olarak düşünmek yanlış olabilir.
Tanrının yatışmasını sağlamak için bu eylemin, yalnızca "rahip" olarak kabul görülen tanınmış bir kişi aracılığıyla uygun aletler kullanılarak gerçekleştirmesi gerekmektedir.
İlkel dini gruplarla yapılan araştırmalar, ritüellerde canlı kurban etmenin merkezî bir rolü olduğunu göstermiştir.
Etno-psikoloji alanındaki çalışmalarım sırasında, Arkham bölgesinde yaşayan bir büyücüyle temas kurdum. Büyücü, beni binlerce genç ile yapılan "Ormanların Kara Keçisine Tapma" ayini olarak da bilinen "Çelik Ayini"ne götürdü. Bu yerde tapılan tanrı bir "Berduş" yaratığıydı.
Burada bir yaşamın, bir boyuttan diğerine geçmesini sağlayan hançerin rolü esastır.
Berduş yaratığı, istediği yere gidebilen ve arabuluculuk yaptığı keçi tanrıyı hoşnutsuz edenleri öldürebilen korkutucu bir figürdür. Keçi, açıkça bir bereket tanrısıdır. Çağırıyı yapan rahip, kurban için uygun hançeri seçmelidir.
Dolunayın olduğu gecelerde Berduş, yaratığı kendi boyutuna geri göndermek için kıvrımlı hançerin; yüzlerce kez damıtılmış suya yedi kez daldırılması gerekir.
Rahip, kuzunun boğazını kesmek için daha uygun olan kavisli hançeri seçer. Bu hareket büyücüyü, rahibe dönüştürür ve o sırada ibadet edenleri ilahi bir transa sürükler.
Yael Kitabı Taş İşaretleri Yasak Tarikatların Ayinleri
Metinleri Harmanlayan: Monsenyör Vachey Curia'nın Vatikan Elçisi Çok sayıda şeytani tarikat, "Eskiler" denen yaratıklardan bahseder. Bu olağanüstü varlıkların, antik dinlerin tanrılarına eşdeğer güçlere sahip olduklarına inanılıyor. Bu tarikatların ustaları, yaratıkları çağırmak için yasak literatüre atıfta bulunurlar.
Ciddi halk mitlerini araştırıp, "Cthulhu" ve "Shub Niggurath" isimlerine hiç denk gelmemiş olan var mıdır?
Bu yaratıkların muazzam bir güce sahip oldukları ve dünyaya salıverildiklerinde kontrol edilmelerinin zor olduğu söylenir. "Gölgeye giden"e hizmet edenler, evlerin duvarlarına oyulmuş veya çeşitli nesneler üzerine kazınmış taş izleriyle kendilerini korurlar.
Kötülüğün hizmetkarlarına karşı en iyi korunmanın, dokunmaktan hiç hoşlanmadıkları ağır bir malzeme olan MNAR taşına kazınmış "en eski tanrıların işareti" ile sağlandığı görülmektedir.
Bu tür uygulamaları yapma hatasına düşen günahkarları yalnızca acı çaresizlikler ve ruhsal anlamda tehlikeler beklemektedir. Bu ahmaklar tarafından çağırılan yaratıklar, kişinin akıl sağlığı bozulduğunda ortaya çıkarlar ve onları kolayca sapkınlığa çekerler. Bu yüzden her zaman tetikte olmalı ve aldığımız her nefeste Şeytan'ı reddetmeliyiz. Onun bize ulaşmak için kullanabileceği yol sayısı sonsuzdur.
Kayınbiraderi olan Fratre Johan Markus tarafından Latinceden tercüme edilmiştir. Yaratıklar
Okurlarım, yaratıkların varlığını ve geceleri ortaya çıktıklarını bilsinler. Abdul El-Azret'in lanetli kitabında buna şöyle değinilmektedir:
"Bu ölüm değil, ebedi bir yalan." Kara güçleri serbest bırakanlar; Kitabın varlığını öğrendiklerine pişman, onun iğrenç metinlerini okuduklarına pişman, onlara yalvaranlar pişman.
Çukur
Ruhsuz sular, insanların hatırladıkları gibidir. Yüzeyi sakin olsa da "Derinden Gelen" adlı pençeli iblisleri içerisinde barındırır. Avını bekleyen Derinden Gelen; yakaladıklarını ismi telaffuz edilmeyen zalim tanrı Dagon'a doğru sürükler.
Kütüphaneler
Sinsi yaratıkları serbest bırakanlar pişman olur. Kitaplarda yer alan sinsi yaratıklar ile karşılaşanlar pişman olur. Onlar birleşerek "Berduş" yaratığı oluştururlar. Kitaplarda onların varlığına inanmayanlar, onların elinde ölmeye mahkum olur. Berduşların gözünde kitaplar, rüyalardan; taşlar, rüzgardan farksızdır. Berduşlar, pervasız olanların canlarını almayı bilirler.
Çekişme
Cahilce boş konuşanlar, gece yaratıklarını öldürebileceklerine inanırlar. Aptalca. Kötülük bilim ile gizlice canlandırılır. Kitaplardaki sinsi yaratıkların varlığını bilenler bıçakla yok olurlar. Karanlık mağaraya girenler korku içinde çığlık atarlar. Suda yüzmeye çalışanlar buharlaşır. Bir şey bildiğini sananlar halbuki hiçbir şey bilmiyordur, bilse de hiçbir şey söylemeyenlerdir.
Ölüm
Ölümden daha korkunç şeyler var. Bu ölüm değil, ebedi bir yalan. Canlanan her yaratık, kendi özüne döner. Canavar, bilim. Çelik, hiç ölmeyen Berduş'u öldürür.
Çevirmenin Notu:
El yazması burada bitiyor. Hubertus, milattan sonra 1666 yılında, Taroella Manastırı'nın kütüphanesinde öldü.
Yeni İngiltere'ye yaptığı kutlama gezisindeki gözlemleri
1824 Aliester Yayıncılık Cambridge Muhteşem bir yolculuğun ardından, güneşli liman göründü. Yerli halk, aralarına katılmamızdan çok etkilenmişti. Onlardan birkaçını çizmeye ve dejenerasyon belirtilerini fark etmeye zamanımız oldu. Bazı çocuklar da huzursuzluk içinde ellerini gösteriyorlardı.
Birkaç sikkenin sözü ile çocuklardan biri, doğal düzenin en "müthiş olgusunu" ortaya çıkarmaya taahhüt etti. Bir yandan ne olduğu bilinmeyen bu müthişlik beni az da olsa hayrete düşürecek mi diye düşünürken; bir diğer yandan ise bu eylem, ormanlık alanda bulunan hoş bir ahşap kulübeye yapılacak akşam yürüyüşünden biraz olsun farklı olacak mı diye şüpheleniyorum. Yine de yerel halkın coşkusuna boyun eğip, oraya gidilmesi gerekiyor.
Biraz şaşkına döndüğümü itiraf ediyorum! Samanyolu, tıpkı kutsal tonozdaki kıyamet ateşi gibi parlıyor. Normalde görülmemesi gereken, belirli uzaklıktaki yıldızlar; gerçekten garip bir yoğunlukta parlayarak, çıplak gözle görülebiliyor. Orada, köyün etrafını saran yoğun bulutlardan da hiç iz yoktu.
Bu takım yıldızlarına isim vermek anlamsız olacak. Zira bu isimlerin listesini oluşturacak kişi, "abartılı olma" suçlamaları riskiyle karşılaşabilir! Haç, yerde büyük bir gölge oluşturuyordu. Deniz ise sakindi. Bu gece geri dönüp, o yıldızları çizeceğiz. Yarın gece ise Halley Kuyruklu Yıldızı'nın bütün parlaklığıyla karşılaşacağız. Gençler meşaleleri taşıyacak. Ancak yıllarca yaptığım seyahatler sırasında geliştirdiğim yön bulma algısına karşın, karanlık ormanda yolumu bulamıyorum.
Ne muhteşem bir Ay görüntüsü! Bariz bir şekilde görünen kraterlerin sayısını unuttuk. Aşırıcı biri gibi görünmeyi sevmesem de bu orman içi açıklığı izah etmemin, zaman ve uzay kanunlarına uygun olacağını sanmıyorum. Eminim ki bu bir halüsinasyon değil!
Bu sohbet her ne kadar boş görünse de İngiliz Müzesi'ndeki bazı araştırmaları ve bu köye yaptığımız yolculuğu, şaşırtıcı bir keşifle sona erdirdik. Başkaları da bu yerin olağanüstü doğasını fark etmiş olabilirler; haçın varlığı başka nasıl açıklanabilir ki?
Bu günlüğü tutmaya karar verdim. Son zamanlarda açıklanamaz olaylar yaşanmaya başladı. Daha önce uykularımdan bu kadar kötü rüyalar ile uyanmazdım. Belki de romantik aklım çok sıkıcıydı ve yeni yönlere, vizyonlara karşı bu şekilde uyandı.
Tablolarıma bakan bazı insanlar, akıl sağlığımdan şüpheleniyor. Ben ise onlara sadece: "Akıl sağlığı da ne? Delilik nerede başlar?" diye soruyorum.
28 Eylül 1924
Gece, zifiri karanlık. Ben yine ter içindeydim. Dev kayaların arasında, kum tepelerinin üstünde dolaşıyorum. Kayalar, daire biçiminde dizilmişler ve rüzgar ıslık çalıyordu.
Elimi toprağa soktum ve beni yakalamaya çalışan o iğrenç şeyi hissettim. Beni yakaladı. Çaba sarf ederek elimi, o kavramadan kurtardım. Elim yapışkanımsı bir madde ile kaplanmıştı. Bir bıçak tutuyordum...
5 Ekim 1924
Taş çember aslında beş köşeli bir yıldız. Derceto'nun kütüphanesi, gizemli kitaplar ile dolu.
Rüyalarıma açıklık getirene kadar bu kitaplarla çalışacağım. Bana musallat olan bu rüyaların, keşiflerim ile bir ilgisi olmalı. Rüyalarımı derinlemesine araştırmam gerekecek.
16 Aralık
Tanrım! Bıçağı buldum. Burada saklı duruyormuş ve öğrendiğim şey beni endişeye sürükledi. Bu, kutsal olmayan tarikata ait kurban hançeriymiş.
İnsanların bu bıçak ile kesildiği düşüncesi beni korkutuyor. Yine de araştırmaya devam etmeliyim. Derceto, bir hazine deposu. Babam başından beri haklı mıydı?
23 Ocak
Günlerimi bu kitapların arasında geçirdim. Hizmetlilerim, delirdiğime kanaat getirdiler. Geceleri çığlık atarak uyanıyorum. Rüyalarım, geriye kalan akıl sağlığımı benden alıyor. Uyanık kalmaya çalışıyorum, ancak işe yaramıyor. Vizyonlarım (Hayal âlemim), şüphesiz ki babamın araştırmalarından etkilenerek değişti.
7 Şubat 1925
Kara Adam (ona böyle sesleniyorum), bana gerçek yüzünü gösterdi. Her zamanki gibi şöminenin yanında belirdi. Ancak bu sefer, bana yaklaştı.
O korkunç tebessümü, öleceğim güne kadar bana musallat olacak. Buz gibi olan nefesi ve yanan gözleri karşısında donakaldım. Yerimden bile kıpırdayamadım!
Her şeyden emin olduğum gibi biliyorum ki gördüğüm bu yüz; gecelerimi kabusa çeviren bu yüz, ölümün maskesiydi.
10 Mart
Yorgunluğumu tarif edemem. Bitmek bilmeyen okuma gözlerimi acıtıyor. Görünüşe göre korsanlar buraya sık gelip gidermiş.
Doktor Herbert, yatağımda kalmam için ısrar ediyor. Yatak odamı değiştirdim ve şimdi çok daha rahat uyuyorum. Ancak Kara Adam ortadan kaybolmamıştı. Gerektiğince bekleyeceğini biliyorum... Tabii ki ben Jeremy Hartwood, onu geldiği cehenneme geri göndermenin yolunu bulamazsam.
11 Mart
Yunanca ve Latinceyi iyi bilmediğim için kitapları okumakta ciddi zorluklar yaşıyorum. Buna karşın yine de büyük bir ilerleme kaydettim. Yere bir sembol çizdim ve o, artık oraya gidemiyor. Aynısını yatak odama da yapabileceğimi anlamasını istiyorum.
Onun öfkesini ve hayal kırıklığını, hayal edebiliyorum; sadece dün gece rüyalarıma döndü.
13 Mart
Tercümeler elimdeki bütün parayı yiyip bitirecek. Artık resim yapamıyorum! Çizimlerim bariz şekilde bir çatlağın elinden çıkmış gibi duruyor. Koleksiyoncu Thornhill'in utangaç gülüşü bunun kanıtı...
29 Mart
Geri döndü! Rüyalarımın kapısını buldu. Herhangi bir direniş sergileyemeyecek kadar yorgunum.
Artık savaşacak gücüm kalmadı ve o, bunu biliyor. Artık beni bir ölü gibi görüyor. Yapabilir miyim bilm...
30 Mart
Ne kadar da ironik... Babamın yıllarca arandığı mağara burada... Evin altında. Hizmetliler, mahzendeki duvarda bir çatlak fark ettiler, soğuk ve iğrenç bir rüzgar ise duvarı yıktı... Babamın burada ölmüş olduğu düşüncesi ile korkuya kapıldım.
Onun kalp krizi geçirdiği acılı yüzünün görüntüsünü, ölene kadar unutmayacağım.
Bedeni bükülmüş, kopmuş tırnaklarından iltihap akıyor ve yerde kanlı sürünme izleri vardı. Doktor Gray, onun kalp krizinden öldüğü sonucuna vardı. Daha sonrasında ise hizmetliler; zavallı babamın, dilinin ısırılarak kopartıldığı ve kendi kanında boğulduğu bilgisini paylaştılar.
31 Mart
Rüyamda, mağarayı keşfe çıktım ve Kara Adam da benimle geldi.
Tuhaf bir şekilde kendimi neredeyse iyi hissettim. Gördüğümü nasıl tarif etsem? Hayır. Böylesi bir kötülük hangi kelimeler ile tarif edilebilir ki?
Farkına vardım ki onun, beni öldürmek gibi bir düşüncesi yokmuş. Kara Adam, başka bir şeyin peşinde, bir beden arıyor. Onun hırslı hizmetçileri artık serbest... Ve sebebi de benim. Bu neredeyse komik...
Derceto temellerinden çatısına kadar lanetli. Bu evi çevrelemiş kötülüğün kökünü kurutmayı geçtim, artık onunla mücadele bile edemem. Sonum yakındır, bunu hissedebiliyorum. Bir şeyin kararını verdim... Bu günlüğü bulan, ruhum için dua etsin...
Onun yakın bir arkadaşı olan ve kardeşliği tarafından "Kaptan Ellie Hell" olarak bilinen, Elishah Smith'in anlatımıyla.
Astarte Gemisi enkazında bulunan günlük, H. Hartwood tarafından çevrildi.
"Bütün şeytanlar adına!" diye kükredi, yargıç William'a dik dik bakan Pregzt. "Lanet olsun Will, fikrimi değiştirmen için donanmadaki bütün kahrolası toplardan daha fazlası gerek! Kardeşliğimize katılan en büyük kara gardiyan sensin. Ben Pregzt, Astarte'nin kaptanı ve yedi denizlerin en zalimi değil miyim? Bana, 'Kanlı Ezech' derler. Ve sence, ben hazinemi nereye sakladığımı sana söyler miyim?"
Korsan kardeşliği mahkemesi bu sözler üzerine mırıldandı. Pregzt'in iddia ettiklerinin hepsi gerçekti. Yargıç, Tek Gözlü William, yumruğunu masaya vurdu ve yeniden sessizliği sağladı.
"Kapa çeneni, Pregzt. Sen kardeşliğe hak ettiği payı ödemedin ve bu yalnızca bir anlama geliyor: Asılacaksın, seni aşağılık solucan. İşte Şeytan tarafından hazırlanan halat!"
"Beni tehdit mi ediyorsun, Will? Senden niceleri yüzüme bıçak tuttukları için pişman oldular. Sen de merhamet için yalvaracaksın, bu dediğimi unutma!"
Tek Gözlü William bu sözler karşısında irkildi. Danny kancasını sallayarak bağırdı: "Pregzt her zaman gevezeydi! Kanun onu asmamızı söylüyor!"
Ardından jüri hep bir ağızdan yüksek bir sesle şöyle dedi: "Asın onu!"
Yumruğunu masaya vurma sırası Pregzt'e gelmişti. Başını arkaya çevirdi ve yüksek sesle gülerek dedi ki: "Sizi ahmaklar. Asla ölmeyecek birini öldürmek mi istiyorsunuz? Deneyin bakalım!"
Havada tedirginlik oluştu. Toplanan korsanlar, ağzını sık sık açan Mide-Deşen Chuck'a ne olduğunu hatırlayıp, tekrar mırıldandılar.
Geceydi ve şiddetli bir fırtına Yeni İngiltere sahilini kamçılıyordu. Astarte'nin mürettebatından Chuck, Ölü Adam Hanı'nda konuşuyordu. Konusu ise kara büyüydü. İnsan kurban etme, vudu ayinleri ve zombiler hakkında hikayeler anlattı.
Şanslarının yaver gitmediği, Florida bataklığında saklandıkları zamanlardan bir hikaye anlattı. Pregzt kayıptı. Geri döndüğünde "Şeytan bize rehberlik ediyor, canlar!" diye bağırdı.
Doğru olsun ya da olmasın, Astarte ganimet ardına ganimet alıyordu. Astarte mürettebatının en sevdiği şarkı olan "Kemikleri Parçala"nın yerini yeni bir şarkı almıştı:
Kafatası! Git limana Kılıçtar! Sancak tarafına! Geç bu vasiyeti Ki geçsin ölümün takibi Kesersen bir ipi Kesersin umarım doğru olanı Yoksa ne ölümler çıkar karşına benden demesi.
Tahmin edebileceğiniz gibi, ertesi gün Chuck'ın vücudu, kürek kemikleri arasına saplanmış bir hançerle bulundu. Yüzünde korkunç bir sırıtış kalakalmıştı... Boğazından aşağı erimiş kurşun dökülmüştü.
Sonrasında işlerin ne şekilde devam ettiğine ve ayrıntılara sahip değilim, Pregzt yine bizimle birlikteydi ve Florida'ya doğru yelken açtık. Fırkateyni New Orleans'tan çok uzak olmayan bir yere demirledik.
Yanında birkaç güvenilir arkadaşını götüren Pregzt, bataklığa doğru yola çıktı. Yanlarında büyük tahta sandıklar taşıyorlardı. İki gün sonra, silah sesleri ve çığlıklar duyduk. Kısa bir süre sonra Pregzt geldi ve timsahlar tarafından saldırıya uğradıklarını iddia etti. Yalnızca o, canını kurtarmış.
Devamında elimizde kalan ganimeti aramızda paylaştık. Pregzt, mürettebata üç sandık verirken bana Astarte'nin komutası verildi. Sandıklar altın ve değerli taşlarla doluydu. O gece rom aktı ve yıldızlar pırıl pırıl parladı.
Birden siyahlar giymiş uzun bir adam fark ettim. Pregzt, onu benimle tanıştırdı: "İşte yoldaşım! Ona Keith diyebilirsin. Anlatabileceği birçok hikayesi var!" Pregzt yüksek sesle güldü ve rulolanmış bir parşömen kaldırdı... "Ve saklanma yeri, hiç yoktan iyidir!" dedi.
Parşömen yere düştü ve kısmen açıldı. Bir labirentten hallice yer altı tüneli haritası gibi görünen bir şeyi fark ettim. Pregzt, "Korsan hayatımı bırakıyorum. Astarte artık senin, evlat. O iyi bir gemi ve benim de itibarımı taşıyor. Biri bana korkak derse, benim için kafasını kır. Altından daha değerli bir hazine bulduğum için ayrılıyorum! Ha ha ha!"
Keith daha sonra onun yanına gelerek konuştu: "Gece yarısı. Hazırlar ve gitmeliyiz." Yabancı, soğuk gözlerini bana çevirdi ve yumuşak, ürpertici bir sesle, "Pregzt bazen çok fazla konuşuyor. Az önce söylediklerini unutursan belki yaşarsın!" dedi.
Adamın sözleri kemiklerimdeki iliği dondurdu ve "Tek bir kelime bile nefes almayacağım" diye mırıldanmak için elimden geleni yaptım. Kano gecenin karanlığına ilerledi. Meşaleleri bataklığın yakınında kayboldu. Horlayan arkadaşlarım, uzaktaki davulların sinsi ritmini duymadılar.
Altın Kumaş Parçası Efsanesi Çeviren: Edouard de Veilban Hesperides Yayıncılık Perseus, o sırada taşa dönüşmüş olan Ichios'a rastlar. Yoldaşlarına dönüp: "Medusa'ya dikkat edin. Ona bakan, zavallı Ichios ile aynı kaderi paylaşmak üzere lanetlenir ve Seriphos'u bir daha göremez" dedi.
"Gözlerimizi bağlayarak mı gidelim?" diye sordu, Ymelops.
"Bronz kalkanlarınızı alın ve onları güneşte parlayana kadar cilalayın." diye cevap verdi Perseus, "Yüreğinizi cesaret ile doldurun. Artemis, ok kılıfındaki oklara yön verdiği gibi bize rehberlik etsin."
Ancak Ymelops tatmin olmamıştı. "Neden böyle bir şey yapalım ki, Perseus? Yedi santimlik keskin metaller, bu lanetli yaratıkları yok etmeye yetmez mi?"
Bunun ardından Perseus, kılıcını çeker ve güneş ışığının verdiği parıltı ile Ymelops'un gözlerini kamaştırır. "Şimdi ne görebiliyorsun?"
Yoldaşları olan Zeus'un oğlu ise gülerek: "Öyleyse işe koyulalım ki kalkanlarımız, ayna gibi parlasın," dedi.
Geliyorlar! Şeytani güçleri serbest bıraktım ve şimdi bunun bedeli ödenmeli. Derceto, kötülüğün avıdır. Güneş de battı. Bedenimi bulabilirler ama ruhuma sahip olamayacaklar. Efendilerinin öfkesini ve kölelerinin kalbindeki dehşeti hissedebiliyorum. Ayak seslerini duyabiliyorum. Bazıları ne yaptığımı anlayabilir. Tanrı beni affetsin, elveda.
Avukattan gelen mektup beni çok derinden etkiledi. Amcam Jeremy canına kıymıştı! Adli tabibin raporu gayet açıktı: Amcam, çatı katında kendisini asmış.
Yaşadığım şoku atlattıktan sonra olanları düşündüğümde; Derceto'nun amcamın zihnininde son derece yıpratıcı bir etki yarattığı açıkça görünüyordu.
Zemini bile gıcırdayan eski konak, gizli kütüphane kapısı, üst kattaki eski saati, amcamın zayıf sinirlerine rağmen okumaktan bir türlü kendini alamadığı bütün o gizemli kitaplar...
Kaderin müdahalesi apaçık bir netle görünüyor. Derceto avını yakalamıştı. Ailemizin avukatı Bay MacCarfey, o eski konağı satmaızı önerdi. Ben ise bu karara hemen karşı çıktım.
Yapmam gereken belli: O karanlık koridorları, o düşünceli portreleri aklıma getirdikçe tüylerim ürperse de Derceto'ya gitmeliydim. Her şeye karşın, amcam Jeremy'nin yaptığı şeyi açıklayan bir not, bir mektup bıraktığına inanıyorum.
Bana zamanında, "Piyanoya bak, Emily... Hem de dikkalice bak," dediğini hatırlıyorum. Belki aradığım açıklamayı içeren mektubu gizli çekmecilerinden birinde bulacağım. Gerçi bu seferkinin o kadar basit olmayacağına dair içimde bir his var. Hayat, içinde gizem üstüne gizem barındıran büyük bir gizem yumağı. Bunu bana Jeremy öğretmişti.
Şimdi bu gizemlerle yüzleşmemin vakti geldi. Derceto beni bekliyor. Umarım ki korkularım, sadece benim hayal gücümden ibarettir. Hiçbir şey amcamın deli olduğuna beni ikna edemez. Ama öyleyse de neden çatı katındaki pencereyi eski bir dolapla kapatma gereği duymuştu?
İletileri Göster
