JEREMY'NİN TEDAVİSİ
Sevgili Doktor Manzetti,
Kendimi, hastama karşı verdiğim savaşı kaybetmek üzereyken buldum. Daha önceki mektubumda belirttiğim gibi hastam, hayalleri tarafından tamamen ele geçirilmiş durumda. Paranoyası yüzünden kendisine acı çektirmesi yeterince kötü değilmiş gibi, anlattığı delice şeylerin gerçek olduğuna diğer hastaları da inandırıp, "kitlesel yanılma"ya zemin oluşturuyor.
Bu mektubu sizden rehberlik alma umudu ile yazıyorum. Hastamı riskli bir ameliyattan kurtarma hırsımın ötesinde, kendi can güvenliğimden de endişe eder hâle geldim. Bu hasta dengesiz şeyler söylese de sık sık içimdeki ilkel içgüdülerimi dürtüyor.
Röntgen ile beynini fotoğraflamaya çalıştım ve iyi bir sonuç almak şaşırtıcı seviyede zor oldu. Filmlerde görülen kara lekeler bütün detayları gizliyor. Hastam, kötü çekilmiş filmlerden birine baktı ve korku içinde bağırmaya başladı. Kara lekeler için bana bunun, "kıl kurdunun gölgesi" olduğunu ve kendisini içten içe yediğini söyledi.
Sıra dışı hiçbir şey göremiyorum. Umuyorum ki bu durum zihnimin, artık deliliğe korktuğum kadar alıştığını göstermiyordur. Biraz daha fazla araştırma yaptıktan sonra hastam, zihnindeki gölgeleri, kutsal alanını baltalamak isteyen bir tür yeraltı canavarı olarak tanımladı.
"Kutsal alan" dediği yer aslında onun "Taroella" adını verdiği, psikolojik sığınak görevi gören bir tür kütüphane veya manastır. Ve hayal ettiği bu sığınak, zihnindeki canavarlar tarafından tehdide maruz kaldığından ötürü, şimdi kendisine yeni ve daha kötü bir saklanma yeri yaratıyor.
Son zamanlarda karaya oturmuş olan bir vapurun metaforunu gündeme getiriyor. Vapurun motorunu çalıştırıp, geri gelmesi gerektiğine inanıyor. Ancak bunu yaparsa gövdesinde bulunan delik yüzünden vapurun batacağından korkuyor.
Geçen hafta bu metaforu gerçeğe dönüştürmesini izliyordum. Bunun uydurma olduğunu biliyor, ama durumun daha da üzerine gidip, gerçek bir anı haline getirmeye çalışıyor. İnanıyorum ki bu, "kendini kandırma bariyerini" aşmak için son şansım.