Resident Evil: Revelations 2 Belgeleri

[Orcuncharted]

YAŞLI ADAMIN GÜNLÜĞÜ

19-07-1988

İngilizce pratiği yapmam lazım, o yüzden bu günlüğü her gün yazıyorum. Her gün yazıyorum; ama söyleyecek sözüm zor oluyordu. Artık bir nedenim var. Bugün ilk çocuğumun dünyaya gelişini karşıladım. Annesi ona Irina adını verdi. Büyükannemin adıydı. Buna karşıyım, ama inatçı bir kadına karşı kazanamam.

Babasının gözlerine ve burnuna sahip. Ama ağzı annesininki. Onu sağlıklı, güçlü bir kız olması için büyüteceğiz.

Bu yıl adada yine canlılık var. Maden işi iyi gidiyor. Hayatım şu anlık benim için oldukça iyi. Irina büyüdüğünde onun da aynı şekilde hissetmesini istiyorum. Bir ebeveyn olarak, artık bu benim sorumluluğum.

19-07-1994

Irina şimdiden altı yaşında. Zaman nasıl da akıyor.

Annesini taklit etmeyi seviyor. Annesi bundan hoşlanmıyor, muhtemelen mükemmel taklit ettiği için. Küçük kızım çok akıllı. Matematikten hoşlanıyor. Büyükannesi de hoşlanırdı.

Irina'nın gülümsemesi beni endişelerimden kurtarıyor. Madenler tehlikeli olmaya başladı ve artık para getirmiyorlar. Adanın durumu daha da kötüleşiyor.

Ben de işimi kaybedebilirim. Ama şimdilik endişelenecek zaman yok. Bu ada bizim evimiz. Bu yeri, küçük kızıma en iyi durumda bırakmak istiyorum. Bu bir ebeveyn olarak artık benim sorumluluğumda.

19-07-2000

Irina 12 yaşına bastı. Şimdiden isyankâr. Her gün daha çok annesine benziyor. Kadınları anlamıyorum. Artık nedense onun için bir utanç kaynağıyım, paraya ihtiyacı olduğu veya bir şey rica ettiği zamanlar hariç.

Kadınlardan ve paradan bahsediyorken, adamıza bir kadın geldi. Sanayiyi geri getireceğinin sözünü veriyor. Artık madenlerde yeni bir tesis inşa etmeye yardım edecek bir işim var. Madenin işi yıllar önce bitti diye  düşünmüştüm, ama kadın bir şekilde orayı kullanıyor.

Kadın herkes tarafından sevildi. Ona kurtarıcımız, bağışçımız diyorlar. Annem her zaman parası olan insanlara güvenme derdi. Yoksul bir işçi zengin bir kapitalistten daha güvenilirdir. İyi bir tavsiye. Ama zengin kadın bize yardım ediyor.

19-07-2008

Irina'nın 20. doğum günü. Kutlama havasında olmalıyım. Ama değilim, endişeliyim. Önümüzdeki hafta madenlerde çalışmaya başlayacak. Buna karşıydım, ama kızım beni dinlemeyecek. Yıllardır dinlemedi. Niye şimdi dinlemeye başlasın ki?

Irina inatçıdır. Aynı babası gibi, bir zamanlar o da bana böyle derdi. Sanırım haklıydı. Sen aramızdan ayrılalı şimdiden bir yıl oldu hayatım...

Tesisteki insanlara güvenmiyorum. Onlarla ilgili ters giden bir şey var. Ama herkes benim inatçı bir ihtiyar olduğumu düşünüyor. Belki şimdi Irina da öyle düşünüyor. Ama haklı olduğumu biliyorum. Umarım Irina da yakında bunun farkına varır.

19-07-2009

Irina'yı neredeyse bir yıldır görmüyorum.

Evimize kötü bir şeyler oluyor. İnsanlar hastalanmaya başladılar. Yazmaya kalksam beceremem, o kadar. Hepsinin o kadın yüzünden olduğunu biliyorum. Kadından etrafa kötülük yayılıyor.

Burası Irina'nın evi olacaktı. Ama artık çok geç. Bu kasabayı terk ediyorum. Her şeyi. Ama bu ada benim evim. Terk edersem kalbim kurusun. Gidecek bir yer yok. Ondan dolayı da kanalizasyona taşındım. Burada kalacağım. Olaylar kötüleşecek, biliyorum.

[Orcuncharted]

JENERATÖR KILAVUZU

• Asansör ve elektrikle çalışan kapı gibi tesisteki tüm araç gereç, jeneratörün asıl yerine koyulmasıyla çalışıyor.
• Eğer jeneratör kaybolursa veya arızalanırsa, arkadaki depoda hazır bir yedek var.
• Taşımak için taşıma kayışı önerilir.

[Orcuncharted]

IRINA'NIN SON SÖZLERİ

(Rusça yazılmış)

Cesetler burada istif edilmeye devam ediliyor. Çok fazla var. Tanrım, ne yaptık?

O kadın... o Alex... buraya bizi kurtarmaya gelmedi. Buraya bizi yok etmeye geldi. Babam her zaman haklıydı.

Tek istediği canavarlar yaratmak. Ve insanlar ölüyorlar. Bunu yapmasında ona yardımcı olmuşuz, bunca zaman. Nasıl bu kadar aptal olabilmişiz?

Bize bir şey enjekte etti. Ne olduğunu bilmiyorum. Ama kaşındırmaya başladı. Sonra bedenler... parçalara ayrılmaya başladı. Şuursuzluk bağladığı zaman, son aşamaydı.

Benim için de... an meselesi...

Ah, baba... keşke burada olsaydın. Keşke seni bir kez daha görebilseydim.

bu adanın işi bitti. ölümden başka bir şey yok.

ne kadar zamanım kaldı bilmiyorum uzun olmayabilir

bacaklarım şimdiden garip görünüyor

kaşınma başladı dikkatimitoplayamıyorum  eklemlerimde acıacıacı var

tanrımyrdmet

bababababababbbbb

[Orcuncharted]

CESET İMHASIYLA İLGİLİ NOT

8 Şubat 2010

Bugün ilgilenmemiz gereken çok fazla ceset vardı. Alışılmıştan fazla. Bu T-Phobos denemeleri, eldeki mevcut deneklerin kökünü kazıyor resmen. Bu gidişle kullanılacak denek kalmayacak.

Sadece 3 gün içerisinde 30 cesedi yok ettik. Yapılacak tek şey onları torbalayıp çukura atmaya devam etmek.

[Orcuncharted]

TRANSFER İŞLEMLERİYLE İLGİLİ NOTLAR

Transfer yakında başlayacak ve başarıya ulaşacağım.

Spencer. Seni zavallı, acınası ihtiyar. Son yıllarını ölümsüzlüğün sırrını umutsuzca aramakla geçirdin. Ve araştırman tamamlanamadan öldün.

Ama ben o araştırmaya devam ettim. Vücut elbette yaşlanacak; çünkü kaçınılmaz bir durum. Ama aklımızı başka bir bedene transfer ederek ölümden kaçabilmek mümkün. Tüm çabamı bu sistemi geliştirmeye ve iyileştirmeye adadım.

Bazı başarılı sonuçlar aldım, ama projemin tamamlandığını düşünmemden önce yapmam gereken daha pek çok şey var.

Şu andan itibaren, aşağıdakileri onaylayabiliyorum:

1. Yeni beden zihinsel olarak güçlü ve herhangi bir korku hissiyatının üstesinden gelebiliyor olmak zorunda.

2. Transferden sonra transfer edilmiş olan aklın uyum sağlayabilmesinden önce altı ay geçmeli. Bu süre zarfında ise beden ne olursa olsun korunmalı.

Esas olan zamandır. Hızlı çalışmalıyım.

[Orcuncharted]

NEIL'IN RAPORU

Stuart,

Görünüşe göre en uygun "beden" neticede o küçük kız olacak. Diğer adayların potansiyeli varmış, ama bu kız tamamıyla farklı bir sınıfta.

Korkuyu hissetmekten aciz.

Başından geçenleri düşündüğün zaman, bu şaşırtıcı değil. Terragrigia Paniği'ne öyle bir yaşta yakalanmak, tanıdığı herkesin öldürülmesi... anne ve babasını gözlerinin önünde kaybetmesi.

O tür korkuları yaşadıktan sonra, geriye korkulacak ne kalıyor?

Tek problem ise yaşı; ama bu, zamanın bizim yerimize halledeceği bir problem.

Amacımız için mükemmel bir aday.

[Orcuncharted]

KAFKA ÜZERİNE DÜŞÜNCELER

Bu hikayeyle ilgili bir tür aşk/nefret ilişkim var. Belki buna itiraf edeceğimden daha yakından bağlı olabilirim.

Bir sabah Gregor uyandığında kendisini böcek benzeri iğrenç bir yaratığa dönüşmüş hâlde bulmuş. Ailesi ilk anda şaşkına dönmüş, ama onunla ilgilenmeye çalışmışlar. En nihayetinde onlar için çok fazla yük olmaya başlamış. Aile için tehlikeli, musibet bir yaratıktan başka bir şey değilmiş artık. Gregor bunu öğrendiğinde, kendi başına ölmek için inzivaya çekilmiş.

Dönüşümüne kadar Gregor aileyi geçindiriyordu. Sonrasındaysa onlar için artık işe yaramaz bir yüke dönüştü. Ve öldüğünde aile rahatladı.

Ben de bir amaca hizmet etmek için yetiştirildim. Amaca ulaşıldığında, ben de bir köşeye atılacaktım.

Ama aciz duruma düşüp de yalnızlık içinde ölmeyi reddettim.

İğrenç bir yaratığa dönüşmemek için kendime engel oldum.

Sen de aynı şekilde hissetmiş olmalısın, Albert.

[Orcuncharted]

VİNÇ İŞLEMLERİ RAPORU 1

Geçen Ayın İşlem Raporu

Denk Gelen Kota: %80

Düşerek Ölüm: 4

Mesai saatleri sırasındaki kazalar işçi verimliliğini düşürür ve aylık kotayı azaltır.
Emniyetli çalışın ve düşmemeye dikkat edin.

[Orcuncharted]

VİNÇ İŞLEMLERİ RAPORU 2

İşlemlerin İki Haftalık İlerleyiş Raporu

Denk Gelen Kota: %55 (Plânlanan)

Düşerek Ölümler: 1

Ölüm Nedeni: Mağdur, vincin tepesinde çalışırken aşağıdaki başka bir işçi onu hareket ettirip düşerek ölmesine neden oldu.

Şu anlık işçi verimliliği veya kota durumuyla ilgili bir sorun yok.

Lütfen vincin tepesinde çalışırken fazlasıyla dikkatli olun.

[Orcuncharted]

KANAL OPERATÖRÜNÜN SON SÖZLERİ

(Rusça yazılmış)

Virüs; tesisin sınırlandırma önlemlerini aştı.

Erkekler virüsten dolayı delirdiler. Ve kadınlar... ölmeden önce fena hâlde acı çektiler. Dürüst olmak gerekirse, hangisinin daha kötü olduğunu bilmiyorum.

Kafayı yemiş insanlar anlamsız bir öfkeyle saldırıyorlar ve tahrik olmadan etrafa zarar veriyorlar. Şu zamana kadar görür görmez ateş ederek ve saklanarak hayatta kaldım. Ama bu insanlar... eskiden benim arkadaşlarımdı.

Tuhaf, gidebileceğim onca yer varken ben buraya döndüm. Geçen 30 yıl boyunca bu vinçte çalıştım. Bu yer benim hayatım olmudu. Sanırım burayı evimden daha çok evim belledim. Her zaman işkolik olmuştum.

Ve ailem bunun için bir bedel ödedi. Hiçbir zaman olmam gerektiği kadar yanlarında olmamıştım.

Pekalâ, son çareme başvuracağım yer burası. Hâlâ birkaç mermim var, ama kaçacak bir yerim yok.

Eğer ölümden sonra bir yaşam varsa... umarım ailem bana orada bir şans daha verir.